NoControl

Σαλούν

2011-04-18T13:18:00.002+03:00

Δεν τό' χεις πει, μα το ξέρω
μέσα απ' τα μάτια που στην πόρτα σου απαντούν

Τό' χεις στα βράδια κρυμμένο
πού' ρχονται κι άλλοι, κι όλοι εσένα ψάχνουν

Ζεις σ' ένα σύννεφο ξένο
σ' ένα θλιμμένο παραμύθι, σ' ένα ιπτάμενο σαλούν
που σου' χε πει η μάγισσα με το γαλάζιο μάτι
πως είναι μέρος που δεν πρέπει να σε δουν.

Από τον επερχόμενο δίσκο των Μπρος
«Συζητώντας για το θέμα με τίτλο ‘‘Τίτλοι’’».

Μεταδιαδραστικό

2010-03-14T23:29:00.004+02:00

Λοιπόν,
πάντοτε έχει να κάνει με τη σκοπιά από την οποία θα το κοιτάξεις (σώωωπα ρε μεγάλε)

αν είναι να μιζεριάσεις, τότε είναι καλύτερα να νευριάσεις

αν είναι να ονειρευτείς, τότε καλύτερα να το κάνεις μέχρι όσο πάει
κι όποιος καταλάβει

αν είναι να νιώσεις, τότε καλύτερα να ψάξεις κάποιον που θα ένιωθε τα ίδια
κι αν τον βρεις και τελικά δεν τα νιώσει, θά' ναι απλά γιατί νιώθετε άλλα

Και τότε καλύτερα να σκεφτείς:

Θέλεις να μιζεριάσεις, να νευριάσεις, να ονειρευτείς ή να νιώσεις;

Φιλαράκο, κουβάλα - ξεκουβάλα, και δώσε χιλιόμετρα, αυτή είναι η ζωή σου. Τό' χες ξεχάσει, και μπορεί να φταίγαν οι άλλοι πιο πολύ, ή εσύ, ή κι εγώ δεν ξέρω ποιός. Όμως σού' χει λείψει. Και μακάρι να πλησιάζει η ώρα που θα το ξαναπιάσεις στα χέρια σου οριστικά φιλαράκο. Κουβάλα - ξεκουβάλα και δώσε χιλιόμετρα.

Παλιά λαϊκά

2010-03-03T00:20:00.008+02:00

Όσο και νά' ναι λογικό

μου σπάει τα νεύρα

εντάξει, τά' παμε-τα συμφωνήσαμε, μην ανησυχείς, μην ανησυχείτε
κάνε δουλειά σου
κάντε δουλειά σας βασικά
ίσως οι μόνοι δύο που κάτι θα γινότανε
με χαλάει μου' ρχεται να αρχίσω να τρέχω γυρω-γύρω
γυρω-γύρω όλοι

να πω κι ένα ηπειρώτικο, ας το πω:
"Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη."

κι ένα που έτσι πού' ρθαν τα πράγματα δεν πρέπει να το ξεχάσω:
"Εσύ νόμιζες πως έχεις τίποτα πρεζάκηδες
μήτε πιτσιρίκια έχεις, μήτε και πρεζάκηδες."

κι ένα που γάμησέ τα:
"Κάποιος φίλος μου σε είδε χτες στην αγορά
κι έπινες ουζάκια με τον μάγκα τον ψαρά
σ΄είχε αγκαλιασμένη και γλεντούσατε μαζί
ζούλα σ' ένα φίνο μαγαζί."

Παραπομπές: μπλα μπλα μπλα

Άνθρωπε, καλό ταξίδι

2010-02-22T15:21:00.015+02:00

Σηκώθηκα-Κυριακή. Στριφογυρνούσα δηλαδή από νωρίς, μην αποκοιμηθώ.
Καφέ δεν ήπια. Ένα πεταχτό φιλί-καλημέρα. Στάθηκα στον καθρέφτη δίπλα στην πόρτα, έφτιαξα το γιακά μου, κι ας μην το συνηθίζω. Κοιτάχτηκα καλα-καλά και βγήκα.

Η γειτονιά είναι φτωχότερη μετά την Πέμπτη 18/2/2010 που πέθανε ο Χασάν. Όσοι τριγυρνάμε εδώ με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, κι έχουμε μάτια για να βλέπουμε κι αυτιά για να ακούμε, το ξέρουμε.

Για να μην παρεξηγηθούμε, και για να μην ξεχνιόμαστε:

Σκεφτείτε την πιθανότητα της περίπτωσης κάποιος να διατηρεί σε φάση πολυσύχναστο καφενείο/μπαρ (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) στα Εξάρχεια και παράλληλα να ανακατεύεται/δραστηριοποιείται (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) ατομικά ή κινηματικά ή συνδικαλιστικά σε ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης (sic), να κατεβαίνει και στις εκλογές με τους οικολόγους, συνεχίζοντας να διατηρεί καθαρή σχέση με το πρόσωπό του στον καθρέφτη κατ' αρχάς, και με όλους τους υπόλοιπους εν συνεχεία. Δεν θα το έπαιζες πάντως και για στοίχημα...

Θα πεις "άκου με τί ασχολείται ο άνθρωπος...". Κι όμως. Προσωπικά, θυμάμαι τον εαυτό μου πολύ απογοητευμένο όταν, μετά την έντονη φετιχοποίηση των Εξαρχείων κατά τη διάρκεια της επαρχιακής εφηβείας μου, της πρωτογενώς γεμάτης από γλυκιά ακαθόριστη οργή, διαπίστωνα την (πάντοτε βέβαια μισή) παράλογη αλήθεια των συσχετισμών της γειτονιάς κατά τα πρώτα χρόνια που βρέθηκα εδώ:

Στοιχείο πρώτο: Ο Χώρος, το Κίνημα. Ο δρόμος, ο αναβρασμός, τα γεγονότα. Οι συναντήσεις, η διαδικασία, η συνειδητοποίηση. Οι σύντροφοι.
Στοιχείο δεύτερο: Η νύχτα, το νταβατζιλίκι, τα μαγαζιά, η τσογλανιά, το χουλιγκανιλίκι. Οι μπράβοι, η μαστροπεία, τα ντραγκς (ναρκωτικά).
Στοιχείο τρίτο: Οι μπάτσοι.
Στοιχείο τέταρτο και εμετικότερο όλων: Οι εμπλεκόμενοι και στα παραπάνω τρία. Η συνύπαρξη, η διαστρέβλωση.

Μέσα σ' όλα αυτά, σταθερή αξία από το '98 που τον γνώρισα πρώτη φορά, μια φωτεινή, καλοσυνάτη φυσιογνωμία, εκπομπή ανθρωπιάς έτσι απλά, κι ένα χαμόγελο πραγματικά πολυ ικανό. Και, πώς να το κάνουμε τώρα, πέρα από κάθε συναισθηματισμό, όταν βλέπεις μία, τρείς, πέντε και ούτω καθεξής τα ματ να μαζεύουν (όλο) τον κόσμο από ένα μαγαζί (όταν λέω όλο εννοώ όλο, κι αυτούς που δουλεύουν, και τον μαγαζάτορα), είτε να την αράζουν απ' όξω για μέρες και ουσιαστικά να το κρατάνε κλειστό, τότε αυτό που ξέρεις, σε εντελώς θεμελιακή κλίμακα, είναι ότι η φάση εκεί τουλάχιστον δεν εμπίπτει στην παραπάνω τέταρτη εμετική κατηγορία. Και για να πώ την αλήθεια, ούτε και στις δύο κατηγορίες αμέσως πιο πάνω. Με την πρώτη θα επιλέξω αφελώς να μην καταπιαστώ στη συγκεκριμένη φάση.

Έλα μου όμως που αυτά δεν πάνε ποτέ από μόνα τους, και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για θέματα φυσιογνωμικά. Στις συγκινητικές τοποθετήσεις συγκινητικών ανθρώπων κατά το πολιτικό μνημόσυνο του Χασάν, Κυριακή μεσημέρι στο καφενείο του, μαζεμένα και σταράτα, ο αγώνας απέναντι στη χούντα του Εβρέν, οι διώξεις, οι φυλακίσεις, τα λευκά κελιά, η παρανομία, η προσφυγιά, η συνέχεια στην ελλάδα, η μη ανάπαυση, οι κρούσεις της κυπ και τις εθνικιστικής αριστεράς, το ανακάτωμα με το κινήμα, δεν είναι επικήδειος κάποιου ανθρώπου, στον οποίο άλλωστε (και σε κανέναν ακόμη) δεν αρμόζει να αποδοθούν πολιτικά χαρακτηριστικά κατά βούληση, πέρα απο κείνα που ο ίδιος έχει επιλέξει. Είναι ιστορία πολλών, κινηματική ιστορία. Τελικά μήπως "μοιάζουν στ' αλήθεια τόσο" αυτοί οι δύο λαοί ("αυτοί" κι "εμείς"); Μην παρασύρεσαι φίλη/φίλε. Η αλήθεια θα είναι πάντοτε ταξικά ορισμένη.

Και, εν πάση περιπτώσει, τα τελευταία φωναχτά λόγια στα τούρκικα και η σηκωμένη γροθιά δε χρειάζονται μετάφραση.

Κανέλλος Ουρέμ Φαρούκ (Χασάν)
1958-2010

Ένα "γειά χαρά", μεγάλο κρίμα που δεν είσαι πια εδώ.

Βάρκιζα τέλος και μαλακίες

2010-02-21T04:01:00.006+02:00

Είναι κι αυτό το κόλλημα μωρ' αδερφάκι μου.

Γιατί να το γράψεις; Γιατί να το πεις; Γιατί να το σκεφτείς;
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιό;"

Ξέρεις τώρα ρε... για τη δολοφονίιιιιιια...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιά;"

Του 25χρονου Nicolas Toooοοdi... από τους μπάαααατσους...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Α, ναι, γάμησέ τα"

(εδώ δίνεται η δυνατότητα παραλλαγής της τελευταίας τίμιας απάντησης ισοπεδωμένου εαυτού μεταξύ απάντησεων που αφορούν τον καθένα/καθεμιά μας για τους λόγους του/της αλλά περικλείουν, στην καλύτερη περίπτωση, την ουσία της παραπάνω προτεινόμενης τίμιας απάντησης ισοπεδωμένου εαυτού.)

Τώρα σοβαρά, υπήρχε περίπτωση λίγες μέρες μετα τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου να λέει κανείς τέτοια πράγματα;

Ή μάλλον, να το θέσω λίγο καλύτερα: ποιανού ακριβώς το παιχνίδι παίζεται από ποιούς;

Ή μάλλον να το θέσω ακόμα λιγουλάκι καλύτερα: πόσοι από μας αισθάνθηκαν πραγματικά δικό τους αυτό τον άνθρωπο που φάγανε οι μπάτσοι;

Πόσοι εξεμάνησαν;
Στ' αλήθεια όμως. Ξέρεις τώρα ρε...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιό;"

Είπες

2010-02-19T21:43:00.005+02:00

Είπες ότι οι απόψεις σου για το θεό είναι περίεργες. Είπες "ωχ, καλά, προβλέπω ότι εμείς οι δύο θα φιλοσοφήσουμε πολύ".

Και μετά ότι σου αρέσουν τα ήσυχα μέρη, χωρίς πολύ κόσμο. Όπως και μένα, κι ίσως για τους ίδιους λόγους. Δε θέλεις, είπες, να συναντάς γνωστούς και να πρέπει μετά να εξηγήσεις. Όπως κι εγώ.

Έτσι κι αλλιώς είμαστε ξωτικά στις μητροπόλεις, εγώ κι εσύ. Για άλλους λόγους. Πάντως, θα θέλαμε κι οι δυο τα πράγματα αλλιώς. Ξέρεις, ο καθένας ψάχνει το παραμύθι του. Μόνο που εσύ ξέρεις ακριβώς για το δικό σου. Άραγε πόσοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν είχαν μια σκάλα να καθαρίζουν, χωρίς όμως να χρειαστεί ποτέ κανένας να τους ζητήσει ταυτότητα;

Είπες και για τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία. "Βέβαια, εκεί είναι και Ευρώπη", είπες. "Εκεί μας αντιμετωπίζουν σαν εργατικά χέρια και τέλος". Και για την υπερβολή, τα φανταχτερά ρούχα, τα κοσμήματα, τα ακριβά καλλυντικά είπες ότι δε σε νοιάζουν καθόλου. Κι ότι γι' αυτό δεν τα θέλεις τα πολλά πάρε-δώσε.

Είπες και για τη νύχτα ότι είναι πολύ άγρια, ότι είναι το πιο άγριο κομμάτι "σ' αυτή την κοινωνία". Είπες για τους μπάτσους και την ξεφτίλα, για τις κόκες και τους νταβάδες, ότι "γινόσουνα" και ξέχναγες ολόκληρες εβδομάδες να γυρίσεις στο σπίτι. Είπες οτι έχεις δει πολλά και σιχάθηκες τον εαυτό σου εκεί. Άραγε πόσοι θα είχαν τα κότσια να την αφήσουν τη νύχτα;

Κι εγώ απόρησα: "Μα καλά, απ' όλους αυτούς δε μπορείς τώρα να ρίξεις ένα σήμα, να ζητήσεις βοήθεια;". Και τότε είδα το πιο πικρό κι αληθινό χαμόγελο που' χω δει ποτέ.

Δε ρώτησα τίποτα άλλο. Τελείωσα το ποτό κι έφυγα σαν υπνωτισμένος. Έτσι κι αλλιώς, και σα να το ήξερες, είπες ακριβώς όσα μπορούσα να χωνέψω. Αλλά κι εγώ ίσως να ήμουν ο μόνος άνθρωπος εδώ και πολύ καιρό που έτυχε να σ' ακούσει σαν άνθρωπο. Τυχαία.

Επερώτηση

2009-02-23T21:34:00.003+02:00

Αυτοί οι πεντέξη άνθρωποι που προσπαθούσα να τους πω
Τι διάολο προσπαθούσα, αφού τό' ξερα
ότι κάποτε θα τους σιχαθώ
Αφού τους σιχαινόμουνα
και φόραγαν όλοι τους κάποιο μονόλιθο
για μυαλό
Ή μήπως τελικά ήταν μόνο κανά δυο;
Κι άραγε γιατί μου απευθύνονταν σα νά' μαι πρόβλημα
αφού ό,τι σκεφτόμουν ήταν προβληματικό;

Για να με συμμορφώσουν;

Παρέμβαση

2009-02-23T21:30:00.002+02:00

Πρέπει να σταματήσει κάποτε
αυτό το πρώτο ενικό
κι αυτό το δεύτερο ενικό
να σταματήσουν οι αναφορές
τα παραδείγματα
πρέπει τα λόγια να' ναι ασύγκριτα
και να μην έχουν παρελθόν
να μην υπάρχουν πρόσωπα
κανείς μας και κανένα μας όραμα
πρέπει να σπάσει αυτό το απόστημα
είναι καιρός να' ναι μαρτύριο τα προνόμια.

Ο λυκειάρχης Χαίρας

2009-01-07T18:50:00.006+02:00

Όταν ήμουν μαθητής λυκείου στον Πύργο, ο λυκειάρχης του σχολείου στο οποίο δυστυχώς εμαθήτευσα ήταν ένα άθλιο υποκείμενο, καθηγητής θρησκευτικών, ονόματι Μιλτιάδης Χαίρας. Ο Χαίρας ήταν ακροδεξιός με άποψη σκληρή και σχεδόν ποτέ εν κρυπτώ, όπως άλλα αντίστοιχα γουρούνια που ίσως κάποιοι από εμάς να έχουν κατά καιρούς συναντήσει.

Δε συνήθιζε δηλαδή να μεθοδεύει καταστάσεις για να επιτύχει το στόχο του, προβάλλοντας κάποιο δήθεν δημοκρατικό προσωπείο ή κάτι αντίστοιχο, μια πρακτική που, από όσα έχω καταλάβει μέχρι τώρα, αποτελεί ένα είδος μόνιμης «στρατηγικής» και κώδικα μεταξύ των ακροδεξιών, και νομίζω πως μάλλον την απολαμβάνουν αυτή την έλλειψη μπέσας όταν ο σκοπός επιτυγχάνεται. Αντ’ αυτού, ο λόγος του ήταν πάντοτε σαφής στα πλαίσια της ακροδεξιάς ρητορείας, ενώ τηρούσε ευλαβικά όλους τους σχετικούς συμβολισμούς που του επέτρεπε η θέση του: Στις απεργίες των καθηγητών και τις μαθητικές καταλήψεις ήταν καθημερινά έξω από το σχολείο στις 8 το πρωί, όπου στεκόταν περίπου για κανένα μισάωρο μέχρι να σιγουρευτεί ότι είχε γίνει αντιληπτός. Ειδικά σε περιπτώσεις απεργιών, νομίζω ότι δούλευε κανονικά στο γραφείο του. Έδινε ιδιαίτερη βάση στην καθημερινή πρωινή προσευχή και το τραγούδισμα του εθνικού ύμνου κατά την τελετουργία έπαρσης – υποστολής της σημαίας κάθε Δευτέρα πρωί και Παρασκευή μεσημέρι αντίστοιχα, επιπλήττοντας ή και αποβάλλοντας από το σχολείο όποιον εκείνος αντιλαμβανόταν ότι δε συμμετείχε.

Ο Χαίρας παραμένει μέχρι σήμερα, κάτι λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά, το πιο γλοιώδες άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Είχε φαλάκρα και τα λιγοστά λαδωμένα μαλλιά του ήταν πάντα κολλημένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Θα πρέπει τότε να ήταν εξηνταπεντάρης, αλλά είχε όψη γέρου. Τα μάτια του ήταν έντονα γαλανά και το βλέμμα του κρύο και διαπεραστικό. Το πιο γελοίο όμως ήταν η φωνή του, ένα περίεργο κράμα λεπτής, διαπεραστικής χροιάς και βραχνάδας ταυτόχρονα, καθώς επίσης και το χαρακτηριστικό γλύψιμο του πάνω χείλους του στο τέλος κάθε δεύτερης ή τρίτης πρότασης.

Τον θυμάμαι πάντα με τα ίδια χιλιοφορεμένα ρούχα, μάλλον στο πλαίσιο της απλότητας και της αυταπάρνησης του καλού χριστιανού, που όμως στα μάτια μου τον έκαναν απλά να μοιάζει βρωμιάρης για έναν λόγο παραπάνω: ένα φτηνιάρικο τζάκετ μπουφάν στο χρώμα της διάρροιας, ξεθωριασμένο μπεζ πουλόβερ που άφηνε να φαίνεται ο γιακάς (sic) από το κιτρινισμένο πουκάμισο που κάποτε ίσως να είχε υπάρξει λευκό. Μάλλινο ή υφασμάτινο καφέ παντελόνι που ίσα – ίσα κάλυπτε τους αστραγάλους του, αφήνοντας έτσι εμφανείς τις άσπρες κάλτσες που προστάτευαν τα πέλματά του από ένα ζευγάρι λιωμένα μαύρα παπούτσια από ψεύτικο δέρμα.

Περπατούσε με γοργό και σίγουρο βηματισμό, με μια ελαφριά καμπούρα ή ίσως λίγο σηκωμένους τους ώμους του, σίγουρα πάντως όχι ευθυτενής. Ήταν λεπτός και είχε κανονικό ανάστημα, παρ’ όλα αυτά η παρουσία του εξέπεμπε με κάποιον παράξενο τρόπο ένα στοιχείο απειλής. Ήταν πάντα κόντρα ξυρισμένος και τα μάγουλά του γυάλιζαν από την κολώνια. Το σχήμα του κρανίου του έτεινε να είναι έως και απόλυτα στρογγυλό, με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει το τετράγωνο σαγόνι του που ξεπρόβαλλε στο κάτω μέρος. Το στόμα του δεν είχε χείλη, σχηματιζόταν μόνο από γραμμές. Τα δόντια του φυσικά ήταν κίτρινα.

Ο Χαίρας, ως διευθυντής που ήταν, δε δίδασκε. Κάθε χρονιά όμως αναλάμβανε το μάθημα των θρησκευτικών της τρίτης λυκείου, μια φορά την εβδομάδα για μια διδακτική ώρα. Ξεκαθάριζε γενναιόδωρα από την αρχή ότι κανείς δε θα μείνει στην ίδια τάξη και όλοι θα έχουν μεγάλους βαθμούς. Έμπαινε στην τάξη πέντε ή έξι φορές συνολικά, όχι παραπάνω, και κάθε φορά έκανε ένα είδος κηρύγματος, κάτι σαν παραβολή, που αργότερα έμαθα ότι κάθε χρόνο ήταν το ίδιο.

Έτσι λοιπόν, στο πρώτο μάθημα μίλαγε για την ερωτική πράξη, υπερτονίζοντας ότι έχει γαμήσει τη γυναίκα του δύο φορές κατά τη διάρκεια του γάμου τους, τόσες όσες χρειάστηκαν για να συλληφθούν και να γεννηθούν οι δύο γιατρίνες κόρες του. Στο δεύτερο μάθημα μίλαγε για την απλότητα και την αυταπάρνηση του καλού χριστιανού στις οποίες προαναφέρθηκα, για την παγίδα του υλισμού, και χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα τα λιωμένα παπούτσια του, τα οποία έβγαζε και ακουμπούσε στο μπροστινό θρανίο για να μας δείξει τί εννοεί.

Στο τρίτο μάθημα, μας μιλούσε για τις ψυχικές διαταραχές, και τις εγγενείς (όπως υποστήριζε) ανωμαλίες και εγκληματικές τάσεις που κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους, διηγούμενος την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή, "ενός εγκληματία ληστή που κάποιο βράδυ σκότωσε αναίτια δύο ανθρώπους και καταδικάστηκε σε θάνατο"...

συνεχίζεται (ελπίζω...)

Η Δημοκρατία είναι τυχερή....

2008-12-21T17:53:00.025+02:00

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Το '21 και η Αλήθεια" του Γιάννη Σκαρίμπα, γραμμένο το 1971, μας φέρνει σε μια ωμή, σοκαριστική, αλλά και τόσο αυτονόητη τελικά επαφή με δύο διαχρονικά αντανακλαστικά της αστικής Δημοκρατίας:

την επιστράτευση του άλλοθι κάποιου πλασματικού κατ' ουσίαν, "εθνικού" στόχου, σε περιόδους κοινωνικού αναβρασμού, ώστε η ανάγκη του λαού για αντίδραση, εξέγερση και σύγκρουση απέναντι στα δεσμά της κυριαρχίας να μετασχηματιστεί απλά στη μετάβαση από ένα μοντέλο εκμετάλλευσης σε ένα άλλο.

τη βίαιη καταστολή, το αιματοκύλισμα των λαϊκών κινημάτων στην περίπτωση που ο κόσμος δεν ψαρώσει με τον παραπάνω μετασχηματισμό.

Παραθέτω επίσης και τις σημειώσεις του συγγραφέα για το συγκεκριμένο απόσπασμα, καθώς τις θεωρώ, αν μη τί άλλο, εύστοχα επεξηγηματικές των γραφομένων. Απολαύστε το:

«...Ώστε, χωρίς τον εξολοθρεμό των κοτζαμπάσηδων και τον "αποσχηματισμό" των Δεσποτάδων, χωρίς την απαλλοτρίωση της γης και το καλογεροκυνηγητό όξω απ' τα όρια, χωρίς ολοκληρωμένη τη Ζαράκοβα και τον καταστρεμό των τσιφλικάδων, η εθνική ανεξαρτησία ήταν ο Μανωλιός της παροιμίας με τα ρούχα του; ήταν το "τί Γιάννης, τι Γιαννάκης"; Έτσι είναι.(1)

Και ώστε, μια, μ ό ν ο ν Εθνική επανάσταση, χωρίς την Κοινωνική καταξίωσή της, είναι μια "φαινομενοφάνεια" που μόνον αναγκαζόμενο το "κατεστημένο" την επιτρέπει; Έτσι είναι. Ξεφυλλίσατε την Ιστορία μέχρι τα σήμερα και πέστε μου κάνα που να μην είναι - αυτό - έτσι. Εκατοντάδες εθνικές επαναστάσεις, πέτυχαν ή απότυχαν, αλλά καμιά εθνικοκοινωνική δεν επιχειρήθηκε. Οι μόνο κοινωνικές, όπου των χρόνων και των καιρών, όπου της γης και του πελάου, καταπνίγηκαν μέσα στο αίμα τους, ανελέητα... Μα, θα μου πείτε: η Γ α λ λ ι κ ή, δεν ήταν αυτή κοινωνική; Και θα σας πω: Μα, πνίχτηκε... Η 4η τάξη, ο λαός, (οι και, "αβράκωτοι" ειπωθέντες) χτυπήθηκε άγρια και "γουλίστηκε" από την αστική τάξη σαν χταπόδι. Μόλις πρόλαβε κι έβαλε φωτιά σε καμιά εκατοστή Πύργους αφεντάδων του κι έσφαξε μερικές χιλιάδες ευγενήδες. Από Επισκόπους; πολύ λιγότερους. Στις δύο Μπρυμέρ, "καθάρισε" κι άλλες τους μερικές χιλιάδες γαλαζοαίματους και όμοιούς τους αλιτήριους, στα μπουντρούμια. Αυτό ήταν όλο-όλο του που πρόφτασε.(2) Ύστερα ο (τζόκεϋ) Ναπολέων τον καβάλλησε, πότε σαν γάϊδαρο ξεσέλωτο και πότε σαν άτι του με λοφίο. Λίγο αργότερα (το 1848)(3) ξαναξεσηκώθηκε στο ποδάρι. Νυν, υπέρ πάντων ο αγών... Το ψωμοτύρι ενάντια στον αστακό, "το κασκέτο ενάντια στον πίλο".(4) Με δεκάδες χιλιάδες πτώματα την ξαναπλήρωσε την επανάσταση ο λαουντζίκος. Την εκατό τοις εκατό κοινωνική, ύστερα από τα πενήντα τοις εκατό του '21. Και επακολούθησαν - γραμμή - το καβαλίκεμα, από τον Ναπολέοντα το Γ' και απ' αυτόν, έως το Θιέρσο κι απέ στον Πουανκαρέ, κι ύστερα στον Ντε Γκωλ και δόστου νάχει... Έως που κάποιος "συμβιβασμός" ήρθ' επιτέλους - και η Δημοκρατία είναι τυχερή... "Μπορεί να πυροβολεί το λαό!"(5) ... ».
________________________
(1) "Η προσάρτηση της Θεσσαλίας και του Νότου της Ηπείρου, σήμαινε εξάπλωση της ελληνικής φεουδαρχίας πάνω σε νέα εδάφη και σε νέους πληθυσμούς. Οι κολλίγοι το κατάλαβαν αυτό καλύτερα με την είσοδο του ελληνικού στρατού της προσάρτησης. (σ.σ. : Κι ακόμη καλύτερα με τους σκοτωμούς των αγροτών στο Κιλελέρ, το 1910). Δεν ήταν απελευθερωτικός στρατός αυτός, μα στρατός κατοχής, στρατός τσιφλικάδων...". (Μ.Μ. Παπαϊωάννου, Εισαγωγή στο "Σελίδες από την Ιστορία του Αγροτικού..." του Γ. Κορδάτου.)

(2) Ίσως, θα αναρωτηθεί κανείς: Και αυτό (= το σφάξιμο των πλούσιων, το κάψιμο των Πύργων, το κρέμασμα και η ξούρα των παπάδων) λέγεται κοινωνιολογία κι επανόρθωση, λέγεται αταξική Δημοκρατία; Όχι βέβαια. Αλλά είναι όπως στον γάμο τα τραγιά, όπως στο πανηγύρι τα νταβούλια. Είναι το δίκαιο ξέσπασμα αιώνων καταπίεσης λαών πολυβασανισμένων και σφαγμένων. Η κοινωνιολογία, η τάξη και το σύστημα, έρχονται μετά τον κορεσμό του δικιωμού τους.

(3) Και ακόμα λίγο αργότερα - το 1848, και ακόμα λιγάκι το 1871 - η Κομμούνα.

(4) "Η μπλούζα εναντίον της ρεντικότας, το κασκέτο εναντίον του πίλου" (Αντρέ Μωρουά, "Ιστορία της Γαλλίας" ).

(5) (Αντρέ Μωρουά, "Ιστορία της Γαλλίας" ) Με την πικρή αυτή φράση επιγραμμάτισε ο Λουδοβίκος Φίλιππος, τις εκατόμβες των νεκρών της (από την αστική Δημοκρατία) ητττηθείσας εργατιάς, εν συγκρίσει με τα λίγα πτώματα που της κόστισε η ανατροπή του από το θρόνο.

Με παραμόρφωση

2008-12-20T21:22:00.004+02:00

Μερόνυχτα περπάτημα για τα σκλαβοπάζαρα. Καραβάνι-μπροστα οι άμαξες, εκείνοι με τα μουλάρια και τις μπαντάνες στα κεφάλια. Πιο πίσω αλυσοδεμένοι περπατάνε, κοντα-κοντά ο ένας με τον άλλο, όσοι δε χώρεσαν στα καράβια με τους πρόσφυγες. Ευθυτενείς και ημιλιπόθυμοι, άλλοι σκοντάφτουν και πέφτουν, άλλοι τους φορτώνονται στον ώμο. Κάθε τόσο, δυο και τρεις φορές τη μέρα έρχονται οι ληστές, τους λογχίζουν από τα πλάγια και φεύγουν. Μερικούς σκοτώνουν. Μέχρι να τους λύσουν σέρνονται. Μετά τους αφήνουν και μαζί με τα όρνια ξαναγυρνάνε κι οι ληστές, αρπάζουν το ρολόι από το γιλέκο, ή ξεσκίζουν τις φόδρες για μερικές χρυσές λίρες που' ναι από μέσα ραμμένες.

Εκείνη την ώρα που η αντοχή έχει πιάσει να τους ζωγραφίζει ασύμμετρες, πετρωμένες μορφές στο χώμα, δε βλέπεις στα πρόσωπά τους τη χαρά για την ανακάλυψη ενός δικαιότερου κόσμου, αλλά τη βουβή σιγουριά ότι τα χρώματα έμειναν άφτιαγα μέσα στα καντάρια, ή μισοφτιαγμένα. Και τότε αρχίζει να μιλάει φωναχτά η ερημιά. Ξερνάει γύρω της αυτό το ωχρό πορτοκαλοκίτρινο, το χρώμα του ουρανου πρωί κι ενώ σαρώνει ακόμα η φωτιά, με τις στάχτες που αιωρούνται και δεν αφήνουν να αντέχεις την αναπνοή. Από τη γραμμή του ορίζοντα, μπουχός, καπνοί και σκόνες, καβαλάρηδες πάνω σε λυσσασμένα άλογα με τρίχωμα από καλώδια, αφροί ξεχειλίζουνε τα στόματα, με ενέσεις για δόρατα, άηχος βηματισμός από πέταλα βαμβακόραφτα, πανοπλίες βουτηγμένες σε ασφαλτόπλυμμα.

Ούτε κραυγές, ούτε ουρλιαχτά.
Μόνο μην τυχόν και κάνεις προς τα κει κανένα νόημα.

Πώς να μην γράφετε ένα ποίημα

2008-12-19T12:10:00.000+02:00

του Νάνου Βαλαωρίτη

Κατ' αρχήν να μην αρχίζετε από πάνω
προς τα κάτω
αλλά πάντοτε
από κάτω προς τα πάνω
από δεξιά προς τα αριστερά
από το τέλος στην αρχή
και μάλιστα βουστροφηδών
το αλφάβητο έχει μόλις
εφευρεθεί
το μεταχειρίζονται
οι έμποροι
και οι όσοι φτειάχνουν
αγγεία
αν σας έρχεται στο νου
μια φράση
ξεχάστε την
θυμηθείτε κάτι
που δεν μπορείτε
να θυμηθείτε
όπως τη γέννησή σας
αγαπήσετε την αγάπη
μόνο αλλά κανέναν
άλλον/άλλην
να μασουλάτε τη ρίμα
σα νάταν τσίχλα
να μετράτε τις συλλαβές
με το χάρακα
και τους στίχους
με τον διαβήτη
κι όταν απερνάτε κάτω
απ' το παράθυρό της
να κραυγάζετε
ακατάληπτες
βωμολοχίες
ώσπου να βγει
απ' το παράθυρο
το στρογγυλό
κεφάλι
της
σελήνης
χαμογελώντας
σε κατάσταση
ακράτητου
σεληνιασμού

αθήνα Οκτ 2004

Ημίφως

2008-12-17T11:41:00.003+02:00

Περίμενε μια στιγμή
να πάω μια βόλτα μέχρι μέσα
Δεν είναι μακριά, εδώ δίπλα
Ίσαμε τριάντα-σαράντα δευτερόλεπτα με τα πόδια
να θυμηθώ λίγο τί είναι αυτό που βλέπω κάθε μέρα
για να σου πω και σένα μήπως και τα συνεννοηθούμε τελικά
ότι σ' αυτόν τον τόπο δεν αλλάζουν και πολλά
Και δεν είναι ότι άλλαξα ή ότι συμβιβάστηκα
ή ότι "πουλήθηκα", όπως μου' χε πει πριν οχτώ χρόνια η κυρα-Ντίνα
μια κομμουνίστρια

Περίμενε μια στιγμή, ίσαμε τριάντα-σαράντα δευτερόλεπτα
δε θα χρειαστεί παραπάνω
γιατί εδώ μέσα το πρωί και το βράδυ έχουν το ίδιο χρώμα
σ' αυτόν τον ψιλοτάβανο διάδρομο
κανένα τεσσάρι-τεσσεράμιση μέτρα ύψος
Πριν μερικούς μήνες μπορούσα να υπολογίζω πολύ πιο εύκολα
θεοσκότεινα είναι, πρωί και βράδυ
κι όταν ανάβει η λάμπα, λες και πέφτει η τάση
ημίφως
να μη μπορείς να διαβάσεις εφημερίδα
Επάνω στο ταβάνι έχει μια ρωγμή, ίσα που θα τη δεις αν κοιτάξεις
ξεκινάει από τη λάμπα
κανένα δυομισάρι-τρία μέτρα σε μήκος
πριν μερικούς μήνες μπορούσα να υπολογίζω πολύ πιο εύκολα
Βρέχει πολύ αυτές τις μέρες και γεμίζει ο διάδρομος νερά
θα γίνει κανένα βραχυκύκλωμα

Και καθώς το ρεύμα θα διαπερνάει το κορμί σου
τόσο ώστε να υποφέρεις,
αλλά να παραμείνεις ζωντανός και να κάνει η μάνα σου λαμπάδα
στον άγιο διονύσιο
μπορεί για λίγο να ξεχάσεις τη μύτη σου που τρέχει από την υγρασία
τις πατούσες σου, που όσο και να τις τρίβεις στη βρωμοκουβέρτα του 1954 δεν ξεκοκαλώνουν
αλλά γεμίζουν περισσότερα εξανθήματα από τους κοριούς
καθώς το ρεύμα θα διαπερνάει το κορμί σου

Και μετά θα αρχίσουν οι απειλές
να υπογράψεις ότι έφταιγες εσύ για την ηλεκτροπληξία
όπως ο άλλος το Σεπτέμβριο
που κουφάθηκε από το ένα αυτί, είκοσι χρονών παιδί
επειδή του είπαν ότι "τι νομίζεις, στον πόλεμο θα φοράς ωτοασπίδες;"
Και μετά τον φοβέριζε ο παλιάνθρωπος με τα γαλόνια και την καράφλα και τη διαπεραστική φωνή
κι αυτός υπόγραψε χωρίς να το πολυσκεφτεί
και πήγε να κάνει παρέλαση για την επέτειο του "όχι" των δωσίλογων
όχι ότι αν το σκεφτότανε δηλαδή θα άλλαζαν και πολλά
μεθαύριο θα' ναι θεόκουφος και θα λέει στο παιδί του ότι έχει χάσει το αυτί του για αυτή τη χώρα

Γι' αυτό να τα συνεννοηθούμε
σ' αυτόν τον τόπο δεν αλλάζουν και πολλά
Εμένα οι φίλοι μου τα' χουν κάνει άνω-κάτω αυτές τις μέρες
κι εγώ δεν ήμουνα μαζί τους
τους έβλεπα από την τηλεόραση, κλεισμένος σε ένα γραφείο
με κλειδωμένη από μέσα την πόρτα
τους έβλεπα από την τηλεόραση
άκου να δεις...
Το διάλεξα θα πεις, και θα' χεις δίκιο
γιατί αντί να είμαι μαζί τους
καθόμουνα, θηρίο στο κλουβί, μαζί με τους άλλους
που από το πρώτο βράδυ είπανε "καλά του κάνανε του τσογλανιού, ν' αγιάσει το χέρι τους"
κι ετοιμαστήκανε να κάνουν λαμπάδα
στον άγιο διονύσιο

Στην αρχή τους πουλάγανε ακριβά τα κανάλια τους φίλους μου
βροχή τα χιλιάρικα για τα διαφημιστικά
κι εγώ χαιρόμουνα για πρώτη φορά
γιατί μπορούσα τουλάχιστον να τους βλέπω
"Όλα στην εποχή μας διαφημίζονται, γιατί όχι κι αυτό..."

Όταν σταμάτησαν οι διαφημίσεις να πουλάνε
κι έφαγε κι ο τελευταίος πικραμένος απ' αυτή την ιστορία
ξεκλείδωσα την πόρτα κι είπα να θυμηθώ τί μου συμβαίνει στ' αλήθεια
Το πρωί θα βγει πάλι ο μαλάκας με το μουστάκι
ή με τα γαλάζια μάτια, ή με την καράφλα και τη διαπεραστική φωνή
προσχή ημιανάπαυση
τα όπλα χιαστί, τα όπλα παρά πόδα
Οι φίλοι μου θα συνεχίσουν να τα κάνουν άνω-κάτω
χωρίς διαλλείματα για διαφημιστικά
όπως γινόταν τόσα χρόνια
και να αγκαλιάζονται στα παλιά σπίτια, στα υπόγεια, και στα πεζοδρόμια
για να σταματάνε οι μύτες τους να τρέχουν
Δεν υπήρχε ποτέ καλύτερος τρόπος απ' αυτόν
Κι άστους να λένε για λαϊκή εξέγερση
σ' αυτόν τον τόπο δεν αλλάζουν και πολλά.

Ξεκινάει Κάπου Πριν

2008-12-16T12:33:00.002+02:00

(06/2007)
Είναι φτιαγμένο για τις μέρες που δεν είμαι καλά
φτιαγμένο για τις μέρες που δεν είναι αρκετό
είναι παράξενο που υψώνονται σα θύελλες οι μέρες
κι ένας μίζερος θεός παρακαλά

Είναι φτιαγμένο για τις μέρες που έχω λίγη ζωή
ή και καθόλου, και με σέρνει, και την ώρα κοιτά
να μεγαλώσουν τα ποντίκια
και να γίνουν απο λίγδα
και στο τέλος να γεννήσουν παιδιά
χωρίς ελπίδα