Άνθρωπε, καλό ταξίδι

Σηκώθηκα-Κυριακή. Στριφογυρνούσα δηλαδή από νωρίς, μην αποκοιμηθώ.
Καφέ δεν ήπια. Ένα πεταχτό φιλί-καλημέρα. Στάθηκα στον καθρέφτη δίπλα στην πόρτα, έφτιαξα το γιακά μου, κι ας μην το συνηθίζω. Κοιτάχτηκα καλα-καλά και βγήκα.

Η γειτονιά είναι φτωχότερη μετά την Πέμπτη 18/2/2010 που πέθανε ο Χασάν. Όσοι τριγυρνάμε εδώ με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, κι έχουμε μάτια για να βλέπουμε κι αυτιά για να ακούμε, το ξέρουμε.

Για να μην παρεξηγηθούμε, και για να μην ξεχνιόμαστε:

Σκεφτείτε την πιθανότητα της περίπτωσης κάποιος να διατηρεί σε φάση πολυσύχναστο καφενείο/μπαρ (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) στα Εξάρχεια και παράλληλα να ανακατεύεται/δραστηριοποιείται (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) ατομικά ή κινηματικά ή συνδικαλιστικά σε ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης (sic), να κατεβαίνει και στις εκλογές με τους οικολόγους, συνεχίζοντας να διατηρεί καθαρή σχέση με το πρόσωπό του στον καθρέφτη κατ' αρχάς, και με όλους τους υπόλοιπους εν συνεχεία. Δεν θα το έπαιζες πάντως και για στοίχημα...

Θα πεις "άκου με τί ασχολείται ο άνθρωπος...". Κι όμως. Προσωπικά, θυμάμαι τον εαυτό μου πολύ απογοητευμένο όταν, μετά την έντονη φετιχοποίηση των Εξαρχείων κατά τη διάρκεια της επαρχιακής εφηβείας μου, της πρωτογενώς γεμάτης από γλυκιά ακαθόριστη οργή, διαπίστωνα την (πάντοτε βέβαια μισή) παράλογη αλήθεια των συσχετισμών της γειτονιάς κατά τα πρώτα χρόνια που βρέθηκα εδώ:

Στοιχείο πρώτο: Ο Χώρος, το Κίνημα. Ο δρόμος, ο αναβρασμός, τα γεγονότα. Οι συναντήσεις, η διαδικασία, η συνειδητοποίηση. Οι σύντροφοι.
Στοιχείο δεύτερο: Η νύχτα, το νταβατζιλίκι, τα μαγαζιά, η τσογλανιά, το χουλιγκανιλίκι. Οι μπράβοι, η μαστροπεία, τα ντραγκς (ναρκωτικά).
Στοιχείο τρίτο: Οι μπάτσοι.
Στοιχείο τέταρτο και εμετικότερο όλων: Οι εμπλεκόμενοι και στα παραπάνω τρία. Η συνύπαρξη, η διαστρέβλωση.

Μέσα σ' όλα αυτά, σταθερή αξία από το '98 που τον γνώρισα πρώτη φορά, μια φωτεινή, καλοσυνάτη φυσιογνωμία, εκπομπή ανθρωπιάς έτσι απλά, κι ένα χαμόγελο πραγματικά πολυ ικανό. Και, πώς να το κάνουμε τώρα, πέρα από κάθε συναισθηματισμό, όταν βλέπεις μία, τρείς, πέντε και ούτω καθεξής τα ματ να μαζεύουν (όλο) τον κόσμο από ένα μαγαζί (όταν λέω όλο εννοώ όλο, κι αυτούς που δουλεύουν, και τον μαγαζάτορα), είτε να την αράζουν απ' όξω για μέρες και ουσιαστικά να το κρατάνε κλειστό, τότε αυτό που ξέρεις, σε εντελώς θεμελιακή κλίμακα, είναι ότι η φάση εκεί τουλάχιστον δεν εμπίπτει στην παραπάνω τέταρτη εμετική κατηγορία. Και για να πώ την αλήθεια, ούτε και στις δύο κατηγορίες αμέσως πιο πάνω. Με την πρώτη θα επιλέξω αφελώς να μην καταπιαστώ στη συγκεκριμένη φάση.

Έλα μου όμως που αυτά δεν πάνε ποτέ από μόνα τους, και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για θέματα φυσιογνωμικά. Στις συγκινητικές τοποθετήσεις συγκινητικών ανθρώπων κατά το πολιτικό μνημόσυνο του Χασάν, Κυριακή μεσημέρι στο καφενείο του, μαζεμένα και σταράτα, ο αγώνας απέναντι στη χούντα του Εβρέν, οι διώξεις, οι φυλακίσεις, τα λευκά κελιά, η παρανομία, η προσφυγιά, η συνέχεια στην ελλάδα, η μη ανάπαυση, οι κρούσεις της κυπ και τις εθνικιστικής αριστεράς, το ανακάτωμα με το κινήμα, δεν είναι επικήδειος κάποιου ανθρώπου, στον οποίο άλλωστε (και σε κανέναν ακόμη) δεν αρμόζει να αποδοθούν πολιτικά χαρακτηριστικά κατά βούληση, πέρα απο κείνα που ο ίδιος έχει επιλέξει. Είναι ιστορία πολλών, κινηματική ιστορία. Τελικά μήπως "μοιάζουν στ' αλήθεια τόσο" αυτοί οι δύο λαοί ("αυτοί" κι "εμείς"); Μην παρασύρεσαι φίλη/φίλε. Η αλήθεια θα είναι πάντοτε ταξικά ορισμένη.

Και, εν πάση περιπτώσει, τα τελευταία φωναχτά λόγια στα τούρκικα και η σηκωμένη γροθιά δε χρειάζονται μετάφραση.

Κανέλλος Ουρέμ Φαρούκ (Χασάν)
1958-2010

Ένα "γειά χαρά", μεγάλο κρίμα που δεν είσαι πια εδώ.