Είπες

Είπες ότι οι απόψεις σου για το θεό είναι περίεργες. Είπες "ωχ, καλά, προβλέπω ότι εμείς οι δύο θα φιλοσοφήσουμε πολύ".

Και μετά ότι σου αρέσουν τα ήσυχα μέρη, χωρίς πολύ κόσμο. Όπως και μένα, κι ίσως για τους ίδιους λόγους. Δε θέλεις, είπες, να συναντάς γνωστούς και να πρέπει μετά να εξηγήσεις. Όπως κι εγώ.

Έτσι κι αλλιώς είμαστε ξωτικά στις μητροπόλεις, εγώ κι εσύ. Για άλλους λόγους. Πάντως, θα θέλαμε κι οι δυο τα πράγματα αλλιώς. Ξέρεις, ο καθένας ψάχνει το παραμύθι του. Μόνο που εσύ ξέρεις ακριβώς για το δικό σου. Άραγε πόσοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν είχαν μια σκάλα να καθαρίζουν, χωρίς όμως να χρειαστεί ποτέ κανένας να τους ζητήσει ταυτότητα;

Είπες και για τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία. "Βέβαια, εκεί είναι και Ευρώπη", είπες. "Εκεί μας αντιμετωπίζουν σαν εργατικά χέρια και τέλος". Και για την υπερβολή, τα φανταχτερά ρούχα, τα κοσμήματα, τα ακριβά καλλυντικά είπες ότι δε σε νοιάζουν καθόλου. Κι ότι γι' αυτό δεν τα θέλεις τα πολλά πάρε-δώσε.

Είπες και για τη νύχτα ότι είναι πολύ άγρια, ότι είναι το πιο άγριο κομμάτι "σ' αυτή την κοινωνία". Είπες για τους μπάτσους και την ξεφτίλα, για τις κόκες και τους νταβάδες, ότι "γινόσουνα" και ξέχναγες ολόκληρες εβδομάδες να γυρίσεις στο σπίτι. Είπες οτι έχεις δει πολλά και σιχάθηκες τον εαυτό σου εκεί. Άραγε πόσοι θα είχαν τα κότσια να την αφήσουν τη νύχτα;

Κι εγώ απόρησα: "Μα καλά, απ' όλους αυτούς δε μπορείς τώρα να ρίξεις ένα σήμα, να ζητήσεις βοήθεια;". Και τότε είδα το πιο πικρό κι αληθινό χαμόγελο που' χω δει ποτέ.

Δε ρώτησα τίποτα άλλο. Τελείωσα το ποτό κι έφυγα σαν υπνωτισμένος. Έτσι κι αλλιώς, και σα να το ήξερες, είπες ακριβώς όσα μπορούσα να χωνέψω. Αλλά κι εγώ ίσως να ήμουν ο μόνος άνθρωπος εδώ και πολύ καιρό που έτυχε να σ' ακούσει σαν άνθρωπο. Τυχαία.