Επερώτηση

Αυτοί οι πεντέξη άνθρωποι που προσπαθούσα να τους πω
Τι διάολο προσπαθούσα, αφού τό' ξερα
ότι κάποτε θα τους σιχαθώ
Αφού τους σιχαινόμουνα
και φόραγαν όλοι τους κάποιο μονόλιθο
για μυαλό
Ή μήπως τελικά ήταν μόνο κανά δυο;
Κι άραγε γιατί μου απευθύνονταν σα νά' μαι πρόβλημα
αφού ό,τι σκεφτόμουν ήταν προβληματικό;

Για να με συμμορφώσουν;

Παρέμβαση

Πρέπει να σταματήσει κάποτε
αυτό το πρώτο ενικό
κι αυτό το δεύτερο ενικό
να σταματήσουν οι αναφορές
τα παραδείγματα
πρέπει τα λόγια να' ναι ασύγκριτα
και να μην έχουν παρελθόν
να μην υπάρχουν πρόσωπα
κανείς μας και κανένα μας όραμα
πρέπει να σπάσει αυτό το απόστημα
είναι καιρός να' ναι μαρτύριο τα προνόμια.