Όταν ήμουν μαθητής λυκείου στον Πύργο, ο λυκειάρχης του σχολείου στο οποίο δυστυχώς εμαθήτευσα ήταν ένα άθλιο υποκείμενο, καθηγητής θρησκευτικών, ονόματι Μιλτιάδης Χαίρας. Ο Χαίρας ήταν ακροδεξιός με άποψη σκληρή και σχεδόν ποτέ εν κρυπτώ, όπως άλλα αντίστοιχα γουρούνια που ίσως κάποιοι από εμάς να έχουν κατά καιρούς συναντήσει.
Δε συνήθιζε δηλαδή να μεθοδεύει καταστάσεις για να επιτύχει το στόχο του, προβάλλοντας κάποιο δήθεν δημοκρατικό προσωπείο ή κάτι αντίστοιχο, μια πρακτική που, από όσα έχω καταλάβει μέχρι τώρα, αποτελεί ένα είδος μόνιμης «στρατηγικής» και κώδικα μεταξύ των ακροδεξιών, και νομίζω πως μάλλον την απολαμβάνουν αυτή την έλλειψη μπέσας όταν ο σκοπός επιτυγχάνεται. Αντ’ αυτού, ο λόγος του ήταν πάντοτε σαφής στα πλαίσια της ακροδεξιάς ρητορείας, ενώ τηρούσε ευλαβικά όλους τους σχετικούς συμβολισμούς που του επέτρεπε η θέση του: Στις απεργίες των καθηγητών και τις μαθητικές καταλήψεις ήταν καθημερινά έξω από το σχολείο στις 8 το πρωί, όπου στεκόταν περίπου για κανένα μισάωρο μέχρι να σιγουρευτεί ότι είχε γίνει αντιληπτός. Ειδικά σε περιπτώσεις απεργιών, νομίζω ότι δούλευε κανονικά στο γραφείο του. Έδινε ιδιαίτερη βάση στην καθημερινή πρωινή προσευχή και το τραγούδισμα του εθνικού ύμνου κατά την τελετουργία έπαρσης – υποστολής της σημαίας κάθε Δευτέρα πρωί και Παρασκευή μεσημέρι αντίστοιχα, επιπλήττοντας ή και αποβάλλοντας από το σχολείο όποιον εκείνος αντιλαμβανόταν ότι δε συμμετείχε.
Ο Χαίρας παραμένει μέχρι σήμερα, κάτι λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά, το πιο γλοιώδες άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Είχε φαλάκρα και τα λιγοστά λαδωμένα μαλλιά του ήταν πάντα κολλημένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Θα πρέπει τότε να ήταν εξηνταπεντάρης, αλλά είχε όψη γέρου. Τα μάτια του ήταν έντονα γαλανά και το βλέμμα του κρύο και διαπεραστικό. Το πιο γελοίο όμως ήταν η φωνή του, ένα περίεργο κράμα λεπτής, διαπεραστικής χροιάς και βραχνάδας ταυτόχρονα, καθώς επίσης και το χαρακτηριστικό γλύψιμο του πάνω χείλους του στο τέλος κάθε δεύτερης ή τρίτης πρότασης.
Τον θυμάμαι πάντα με τα ίδια χιλιοφορεμένα ρούχα, μάλλον στο πλαίσιο της απλότητας και της αυταπάρνησης του καλού χριστιανού, που όμως στα μάτια μου τον έκαναν απλά να μοιάζει βρωμιάρης για έναν λόγο παραπάνω: ένα φτηνιάρικο τζάκετ μπουφάν στο χρώμα της διάρροιας, ξεθωριασμένο μπεζ πουλόβερ που άφηνε να φαίνεται ο γιακάς (sic) από το κιτρινισμένο πουκάμισο που κάποτε ίσως να είχε υπάρξει λευκό. Μάλλινο ή υφασμάτινο καφέ παντελόνι που ίσα – ίσα κάλυπτε τους αστραγάλους του, αφήνοντας έτσι εμφανείς τις άσπρες κάλτσες που προστάτευαν τα πέλματά του από ένα ζευγάρι λιωμένα μαύρα παπούτσια από ψεύτικο δέρμα.
Περπατούσε με γοργό και σίγουρο βηματισμό, με μια ελαφριά καμπούρα ή ίσως λίγο σηκωμένους τους ώμους του, σίγουρα πάντως όχι ευθυτενής. Ήταν λεπτός και είχε κανονικό ανάστημα, παρ’ όλα αυτά η παρουσία του εξέπεμπε με κάποιον παράξενο τρόπο ένα στοιχείο απειλής. Ήταν πάντα κόντρα ξυρισμένος και τα μάγουλά του γυάλιζαν από την κολώνια. Το σχήμα του κρανίου του έτεινε να είναι έως και απόλυτα στρογγυλό, με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει το τετράγωνο σαγόνι του που ξεπρόβαλλε στο κάτω μέρος. Το στόμα του δεν είχε χείλη, σχηματιζόταν μόνο από γραμμές. Τα δόντια του φυσικά ήταν κίτρινα.
Ο Χαίρας, ως διευθυντής που ήταν, δε δίδασκε. Κάθε χρονιά όμως αναλάμβανε το μάθημα των θρησκευτικών της τρίτης λυκείου, μια φορά την εβδομάδα για μια διδακτική ώρα. Ξεκαθάριζε γενναιόδωρα από την αρχή ότι κανείς δε θα μείνει στην ίδια τάξη και όλοι θα έχουν μεγάλους βαθμούς. Έμπαινε στην τάξη πέντε ή έξι φορές συνολικά, όχι παραπάνω, και κάθε φορά έκανε ένα είδος κηρύγματος, κάτι σαν παραβολή, που αργότερα έμαθα ότι κάθε χρόνο ήταν το ίδιο.
Έτσι λοιπόν, στο πρώτο μάθημα μίλαγε για την ερωτική πράξη, υπερτονίζοντας ότι έχει γαμήσει τη γυναίκα του δύο φορές κατά τη διάρκεια του γάμου τους, τόσες όσες χρειάστηκαν για να συλληφθούν και να γεννηθούν οι δύο γιατρίνες κόρες του. Στο δεύτερο μάθημα μίλαγε για την απλότητα και την αυταπάρνηση του καλού χριστιανού στις οποίες προαναφέρθηκα, για την παγίδα του υλισμού, και χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα τα λιωμένα παπούτσια του, τα οποία έβγαζε και ακουμπούσε στο μπροστινό θρανίο για να μας δείξει τί εννοεί.
Στο τρίτο μάθημα, μας μιλούσε για τις ψυχικές διαταραχές, και τις εγγενείς (όπως υποστήριζε) ανωμαλίες και εγκληματικές τάσεις που κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους, διηγούμενος την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή, "ενός εγκληματία ληστή που κάποιο βράδυ σκότωσε αναίτια δύο ανθρώπους και καταδικάστηκε σε θάνατο"...
Δε συνήθιζε δηλαδή να μεθοδεύει καταστάσεις για να επιτύχει το στόχο του, προβάλλοντας κάποιο δήθεν δημοκρατικό προσωπείο ή κάτι αντίστοιχο, μια πρακτική που, από όσα έχω καταλάβει μέχρι τώρα, αποτελεί ένα είδος μόνιμης «στρατηγικής» και κώδικα μεταξύ των ακροδεξιών, και νομίζω πως μάλλον την απολαμβάνουν αυτή την έλλειψη μπέσας όταν ο σκοπός επιτυγχάνεται. Αντ’ αυτού, ο λόγος του ήταν πάντοτε σαφής στα πλαίσια της ακροδεξιάς ρητορείας, ενώ τηρούσε ευλαβικά όλους τους σχετικούς συμβολισμούς που του επέτρεπε η θέση του: Στις απεργίες των καθηγητών και τις μαθητικές καταλήψεις ήταν καθημερινά έξω από το σχολείο στις 8 το πρωί, όπου στεκόταν περίπου για κανένα μισάωρο μέχρι να σιγουρευτεί ότι είχε γίνει αντιληπτός. Ειδικά σε περιπτώσεις απεργιών, νομίζω ότι δούλευε κανονικά στο γραφείο του. Έδινε ιδιαίτερη βάση στην καθημερινή πρωινή προσευχή και το τραγούδισμα του εθνικού ύμνου κατά την τελετουργία έπαρσης – υποστολής της σημαίας κάθε Δευτέρα πρωί και Παρασκευή μεσημέρι αντίστοιχα, επιπλήττοντας ή και αποβάλλοντας από το σχολείο όποιον εκείνος αντιλαμβανόταν ότι δε συμμετείχε.
Ο Χαίρας παραμένει μέχρι σήμερα, κάτι λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά, το πιο γλοιώδες άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Είχε φαλάκρα και τα λιγοστά λαδωμένα μαλλιά του ήταν πάντα κολλημένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Θα πρέπει τότε να ήταν εξηνταπεντάρης, αλλά είχε όψη γέρου. Τα μάτια του ήταν έντονα γαλανά και το βλέμμα του κρύο και διαπεραστικό. Το πιο γελοίο όμως ήταν η φωνή του, ένα περίεργο κράμα λεπτής, διαπεραστικής χροιάς και βραχνάδας ταυτόχρονα, καθώς επίσης και το χαρακτηριστικό γλύψιμο του πάνω χείλους του στο τέλος κάθε δεύτερης ή τρίτης πρότασης.
Τον θυμάμαι πάντα με τα ίδια χιλιοφορεμένα ρούχα, μάλλον στο πλαίσιο της απλότητας και της αυταπάρνησης του καλού χριστιανού, που όμως στα μάτια μου τον έκαναν απλά να μοιάζει βρωμιάρης για έναν λόγο παραπάνω: ένα φτηνιάρικο τζάκετ μπουφάν στο χρώμα της διάρροιας, ξεθωριασμένο μπεζ πουλόβερ που άφηνε να φαίνεται ο γιακάς (sic) από το κιτρινισμένο πουκάμισο που κάποτε ίσως να είχε υπάρξει λευκό. Μάλλινο ή υφασμάτινο καφέ παντελόνι που ίσα – ίσα κάλυπτε τους αστραγάλους του, αφήνοντας έτσι εμφανείς τις άσπρες κάλτσες που προστάτευαν τα πέλματά του από ένα ζευγάρι λιωμένα μαύρα παπούτσια από ψεύτικο δέρμα.
Περπατούσε με γοργό και σίγουρο βηματισμό, με μια ελαφριά καμπούρα ή ίσως λίγο σηκωμένους τους ώμους του, σίγουρα πάντως όχι ευθυτενής. Ήταν λεπτός και είχε κανονικό ανάστημα, παρ’ όλα αυτά η παρουσία του εξέπεμπε με κάποιον παράξενο τρόπο ένα στοιχείο απειλής. Ήταν πάντα κόντρα ξυρισμένος και τα μάγουλά του γυάλιζαν από την κολώνια. Το σχήμα του κρανίου του έτεινε να είναι έως και απόλυτα στρογγυλό, με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει το τετράγωνο σαγόνι του που ξεπρόβαλλε στο κάτω μέρος. Το στόμα του δεν είχε χείλη, σχηματιζόταν μόνο από γραμμές. Τα δόντια του φυσικά ήταν κίτρινα.
Ο Χαίρας, ως διευθυντής που ήταν, δε δίδασκε. Κάθε χρονιά όμως αναλάμβανε το μάθημα των θρησκευτικών της τρίτης λυκείου, μια φορά την εβδομάδα για μια διδακτική ώρα. Ξεκαθάριζε γενναιόδωρα από την αρχή ότι κανείς δε θα μείνει στην ίδια τάξη και όλοι θα έχουν μεγάλους βαθμούς. Έμπαινε στην τάξη πέντε ή έξι φορές συνολικά, όχι παραπάνω, και κάθε φορά έκανε ένα είδος κηρύγματος, κάτι σαν παραβολή, που αργότερα έμαθα ότι κάθε χρόνο ήταν το ίδιο.
Έτσι λοιπόν, στο πρώτο μάθημα μίλαγε για την ερωτική πράξη, υπερτονίζοντας ότι έχει γαμήσει τη γυναίκα του δύο φορές κατά τη διάρκεια του γάμου τους, τόσες όσες χρειάστηκαν για να συλληφθούν και να γεννηθούν οι δύο γιατρίνες κόρες του. Στο δεύτερο μάθημα μίλαγε για την απλότητα και την αυταπάρνηση του καλού χριστιανού στις οποίες προαναφέρθηκα, για την παγίδα του υλισμού, και χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα τα λιωμένα παπούτσια του, τα οποία έβγαζε και ακουμπούσε στο μπροστινό θρανίο για να μας δείξει τί εννοεί.
Στο τρίτο μάθημα, μας μιλούσε για τις ψυχικές διαταραχές, και τις εγγενείς (όπως υποστήριζε) ανωμαλίες και εγκληματικές τάσεις που κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους, διηγούμενος την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή, "ενός εγκληματία ληστή που κάποιο βράδυ σκότωσε αναίτια δύο ανθρώπους και καταδικάστηκε σε θάνατο"...
συνεχίζεται (ελπίζω...)
5 σχόλια:
ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ! ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟ ΑΘΛΙΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΧΑΙΡΑΣ.
ΑΠΛΑ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΟΤΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΡΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΜΑς .
'' Δ Ρ Α Κ Ο Υ Μ Ε Λ ' '
ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΘΑ ΤΟΝ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΤΑ !!!!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!
Σχετικά με τον Κοεμτζή,
διάβασα σε έντυπο κυριακάτικης φυλλάδας πως πρόσφατα έκαναν παρουσίαση του βιβλίου/βιογραφίας του σε γνωστό βιβλιο-εκδηλωσάδικο του κέντρου της πρωτευούσης του φανταστικού μας κράτους, λόγω του ότι ο εν λόγω άνθρωπος, ζητώντας το αυτονόητο της αδιαμεσολάβητης παροχής της ιστορίας του -αδεια μικροπωλητή- εβρέθει στο επίκεντρο τσίρκο ιστορίας με σαββόπουλους κ άλλους "αντιστασιακούς" τύπους μεταπολιτευτικού τύπου.
είσαι στο κλίμα μωρό μου
αλλά/και έχουμε πόλεμο.
Αυτές τις σκέψεις ήθελα να μοιραστώ μαζί σου.
Καλή δουλειά
καλή ανάγνωση
ακόμα καλύτερο γράψιμο
κ ΦΤΟΥ!Ξελευθερία!
Που το θυμήθηκες το κάθαρμα που απειλούσε να καλέσει τους μπάτσους κάθε φορά που ερχόμασταν απο το 2ο στο πρώτο; Αυτός είναι ο ορισμός του "σκατόψυχου" αν και δεν τον είχα ποτέ θυμάμαι απο φίλους που έλεγαν οτι όταν κάποιος μαθητής πήγαινε στο γραφείο του για επιπληξη άκουγε μια λέξη, έναν αριθμό που ισοδυναμούσε με τις μέρες που αποβάλετω.
Υ.Γ. είναι τυχαίο που η λεκτική επαλήθευση του σχολίου μου για τον κύριο λυκειάρχη ειναι "pordi";
Άντε ντέ!!!!
Την ειχα κανει κοπανα κ εκεινει την μερα ειχε βγει να πει πως ξερεις απαγορευεται το καπνισμα κλασσικα εκει πισω απ το σχολειο κ μεσα στις τουαλετες.Σαν κατασκοπος μεφαγε στο διαλειμα που γυσισα κ ειμουν πισω για τσιγαρο,ολοι την μερα εψαχνε να με ξαναβρει κ οταν με ειδε ο ρουφιανος δεν ηρθε σεμενα κατευθειαν αλλα χρησιμοποιησε εναν αλλο για να του πει πως με λενε.Το αποτελεσμα ηταν κ καλα οι γονεις στο σχολειο κ αυτος να με κανει κυρηγμα για το καπνισμα,μεχρι κ τον πατερα μου προσπαθουσε να πησει.Ημερισια αποβολη το αποτελεσμα κ τον μαθηματικο τοτε 1993 του 1ου ζουνη να με παροτρεινει να τον ξεχασω,σ ευχαριστω που μου τον θυμησες φιλε!!!
Δημοσίευση σχολίου