Σαλούν

Δεν τό' χεις πει, μα το ξέρω
μέσα απ' τα μάτια που στην πόρτα σου απαντούν

Τό' χεις στα βράδια κρυμμένο
πού' ρχονται κι άλλοι, κι όλοι εσένα ψάχνουν

Ζεις σ' ένα σύννεφο ξένο
σ' ένα θλιμμένο παραμύθι, σ' ένα ιπτάμενο σαλούν
που σου' χε πει η μάγισσα με το γαλάζιο μάτι
πως είναι μέρος που δεν πρέπει να σε δουν.

Από τον επερχόμενο δίσκο των Μπρος
«Συζητώντας για το θέμα με τίτλο ‘‘Τίτλοι’’».

Μεταδιαδραστικό

Λοιπόν,
πάντοτε έχει να κάνει με τη σκοπιά από την οποία θα το κοιτάξεις (σώωωπα ρε μεγάλε)

αν είναι να μιζεριάσεις, τότε είναι καλύτερα να νευριάσεις

αν είναι να ονειρευτείς, τότε καλύτερα να το κάνεις μέχρι όσο πάει
κι όποιος καταλάβει

αν είναι να νιώσεις, τότε καλύτερα να ψάξεις κάποιον που θα ένιωθε τα ίδια
κι αν τον βρεις και τελικά δεν τα νιώσει, θά' ναι απλά γιατί νιώθετε άλλα

Και τότε καλύτερα να σκεφτείς:

Θέλεις να μιζεριάσεις, να νευριάσεις, να ονειρευτείς ή να νιώσεις;

Φιλαράκο, κουβάλα - ξεκουβάλα, και δώσε χιλιόμετρα, αυτή είναι η ζωή σου. Τό' χες ξεχάσει, και μπορεί να φταίγαν οι άλλοι πιο πολύ, ή εσύ, ή κι εγώ δεν ξέρω ποιός. Όμως σού' χει λείψει. Και μακάρι να πλησιάζει η ώρα που θα το ξαναπιάσεις στα χέρια σου οριστικά φιλαράκο. Κουβάλα - ξεκουβάλα και δώσε χιλιόμετρα.

Παλιά λαϊκά

Όσο και νά' ναι λογικό

μου σπάει τα νεύρα

εντάξει, τά' παμε-τα συμφωνήσαμε, μην ανησυχείς, μην ανησυχείτε
κάνε δουλειά σου
κάντε δουλειά σας βασικά
ίσως οι μόνοι δύο που κάτι θα γινότανε
με χαλάει μου' ρχεται να αρχίσω να τρέχω γυρω-γύρω
γυρω-γύρω όλοι

να πω κι ένα ηπειρώτικο, ας το πω:
"Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη."

κι ένα που έτσι πού' ρθαν τα πράγματα δεν πρέπει να το ξεχάσω:
"Εσύ νόμιζες πως έχεις τίποτα πρεζάκηδες
μήτε πιτσιρίκια έχεις, μήτε και πρεζάκηδες."

κι ένα που γάμησέ τα:
"Κάποιος φίλος μου σε είδε χτες στην αγορά
κι έπινες ουζάκια με τον μάγκα τον ψαρά
σ΄είχε αγκαλιασμένη και γλεντούσατε μαζί
ζούλα σ' ένα φίνο μαγαζί."

Παραπομπές: μπλα μπλα μπλα

Άνθρωπε, καλό ταξίδι

Σηκώθηκα-Κυριακή. Στριφογυρνούσα δηλαδή από νωρίς, μην αποκοιμηθώ.
Καφέ δεν ήπια. Ένα πεταχτό φιλί-καλημέρα. Στάθηκα στον καθρέφτη δίπλα στην πόρτα, έφτιαξα το γιακά μου, κι ας μην το συνηθίζω. Κοιτάχτηκα καλα-καλά και βγήκα.

Η γειτονιά είναι φτωχότερη μετά την Πέμπτη 18/2/2010 που πέθανε ο Χασάν. Όσοι τριγυρνάμε εδώ με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, κι έχουμε μάτια για να βλέπουμε κι αυτιά για να ακούμε, το ξέρουμε.

Για να μην παρεξηγηθούμε, και για να μην ξεχνιόμαστε:

Σκεφτείτε την πιθανότητα της περίπτωσης κάποιος να διατηρεί σε φάση πολυσύχναστο καφενείο/μπαρ (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) στα Εξάρχεια και παράλληλα να ανακατεύεται/δραστηριοποιείται (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων) ατομικά ή κινηματικά ή συνδικαλιστικά σε ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης (sic), να κατεβαίνει και στις εκλογές με τους οικολόγους, συνεχίζοντας να διατηρεί καθαρή σχέση με το πρόσωπό του στον καθρέφτη κατ' αρχάς, και με όλους τους υπόλοιπους εν συνεχεία. Δεν θα το έπαιζες πάντως και για στοίχημα...

Θα πεις "άκου με τί ασχολείται ο άνθρωπος...". Κι όμως. Προσωπικά, θυμάμαι τον εαυτό μου πολύ απογοητευμένο όταν, μετά την έντονη φετιχοποίηση των Εξαρχείων κατά τη διάρκεια της επαρχιακής εφηβείας μου, της πρωτογενώς γεμάτης από γλυκιά ακαθόριστη οργή, διαπίστωνα την (πάντοτε βέβαια μισή) παράλογη αλήθεια των συσχετισμών της γειτονιάς κατά τα πρώτα χρόνια που βρέθηκα εδώ:

Στοιχείο πρώτο: Ο Χώρος, το Κίνημα. Ο δρόμος, ο αναβρασμός, τα γεγονότα. Οι συναντήσεις, η διαδικασία, η συνειδητοποίηση. Οι σύντροφοι.
Στοιχείο δεύτερο: Η νύχτα, το νταβατζιλίκι, τα μαγαζιά, η τσογλανιά, το χουλιγκανιλίκι. Οι μπράβοι, η μαστροπεία, τα ντραγκς (ναρκωτικά).
Στοιχείο τρίτο: Οι μπάτσοι.
Στοιχείο τέταρτο και εμετικότερο όλων: Οι εμπλεκόμενοι και στα παραπάνω τρία. Η συνύπαρξη, η διαστρέβλωση.

Μέσα σ' όλα αυτά, σταθερή αξία από το '98 που τον γνώρισα πρώτη φορά, μια φωτεινή, καλοσυνάτη φυσιογνωμία, εκπομπή ανθρωπιάς έτσι απλά, κι ένα χαμόγελο πραγματικά πολυ ικανό. Και, πώς να το κάνουμε τώρα, πέρα από κάθε συναισθηματισμό, όταν βλέπεις μία, τρείς, πέντε και ούτω καθεξής τα ματ να μαζεύουν (όλο) τον κόσμο από ένα μαγαζί (όταν λέω όλο εννοώ όλο, κι αυτούς που δουλεύουν, και τον μαγαζάτορα), είτε να την αράζουν απ' όξω για μέρες και ουσιαστικά να το κρατάνε κλειστό, τότε αυτό που ξέρεις, σε εντελώς θεμελιακή κλίμακα, είναι ότι η φάση εκεί τουλάχιστον δεν εμπίπτει στην παραπάνω τέταρτη εμετική κατηγορία. Και για να πώ την αλήθεια, ούτε και στις δύο κατηγορίες αμέσως πιο πάνω. Με την πρώτη θα επιλέξω αφελώς να μην καταπιαστώ στη συγκεκριμένη φάση.

Έλα μου όμως που αυτά δεν πάνε ποτέ από μόνα τους, και πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για θέματα φυσιογνωμικά. Στις συγκινητικές τοποθετήσεις συγκινητικών ανθρώπων κατά το πολιτικό μνημόσυνο του Χασάν, Κυριακή μεσημέρι στο καφενείο του, μαζεμένα και σταράτα, ο αγώνας απέναντι στη χούντα του Εβρέν, οι διώξεις, οι φυλακίσεις, τα λευκά κελιά, η παρανομία, η προσφυγιά, η συνέχεια στην ελλάδα, η μη ανάπαυση, οι κρούσεις της κυπ και τις εθνικιστικής αριστεράς, το ανακάτωμα με το κινήμα, δεν είναι επικήδειος κάποιου ανθρώπου, στον οποίο άλλωστε (και σε κανέναν ακόμη) δεν αρμόζει να αποδοθούν πολιτικά χαρακτηριστικά κατά βούληση, πέρα απο κείνα που ο ίδιος έχει επιλέξει. Είναι ιστορία πολλών, κινηματική ιστορία. Τελικά μήπως "μοιάζουν στ' αλήθεια τόσο" αυτοί οι δύο λαοί ("αυτοί" κι "εμείς"); Μην παρασύρεσαι φίλη/φίλε. Η αλήθεια θα είναι πάντοτε ταξικά ορισμένη.

Και, εν πάση περιπτώσει, τα τελευταία φωναχτά λόγια στα τούρκικα και η σηκωμένη γροθιά δε χρειάζονται μετάφραση.

Κανέλλος Ουρέμ Φαρούκ (Χασάν)
1958-2010

Ένα "γειά χαρά", μεγάλο κρίμα που δεν είσαι πια εδώ.

Βάρκιζα τέλος και μαλακίες

Είναι κι αυτό το κόλλημα μωρ' αδερφάκι μου.

Γιατί να το γράψεις; Γιατί να το πεις; Γιατί να το σκεφτείς;
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιό;"

Ξέρεις τώρα ρε... για τη δολοφονίιιιιιια...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιά;"

Του 25χρονου Nicolas Toooοοdi... από τους μπάαααατσους...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Α, ναι, γάμησέ τα"

(εδώ δίνεται η δυνατότητα παραλλαγής της τελευταίας τίμιας απάντησης ισοπεδωμένου εαυτού μεταξύ απάντησεων που αφορούν τον καθένα/καθεμιά μας για τους λόγους του/της αλλά περικλείουν, στην καλύτερη περίπτωση, την ουσία της παραπάνω προτεινόμενης τίμιας απάντησης ισοπεδωμένου εαυτού.)

Τώρα σοβαρά, υπήρχε περίπτωση λίγες μέρες μετα τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου να λέει κανείς τέτοια πράγματα;

Ή μάλλον, να το θέσω λίγο καλύτερα: ποιανού ακριβώς το παιχνίδι παίζεται από ποιούς;

Ή μάλλον να το θέσω ακόμα λιγουλάκι καλύτερα: πόσοι από μας αισθάνθηκαν πραγματικά δικό τους αυτό τον άνθρωπο που φάγανε οι μπάτσοι;

Πόσοι εξεμάνησαν;
Στ' αλήθεια όμως. Ξέρεις τώρα ρε...
(τίμια απάντηση ισοπεδωμένου εαυτού): "Ποιό;"

Είπες

Είπες ότι οι απόψεις σου για το θεό είναι περίεργες. Είπες "ωχ, καλά, προβλέπω ότι εμείς οι δύο θα φιλοσοφήσουμε πολύ".

Και μετά ότι σου αρέσουν τα ήσυχα μέρη, χωρίς πολύ κόσμο. Όπως και μένα, κι ίσως για τους ίδιους λόγους. Δε θέλεις, είπες, να συναντάς γνωστούς και να πρέπει μετά να εξηγήσεις. Όπως κι εγώ.

Έτσι κι αλλιώς είμαστε ξωτικά στις μητροπόλεις, εγώ κι εσύ. Για άλλους λόγους. Πάντως, θα θέλαμε κι οι δυο τα πράγματα αλλιώς. Ξέρεις, ο καθένας ψάχνει το παραμύθι του. Μόνο που εσύ ξέρεις ακριβώς για το δικό σου. Άραγε πόσοι θα ήταν ευχαριστημένοι αν είχαν μια σκάλα να καθαρίζουν, χωρίς όμως να χρειαστεί ποτέ κανένας να τους ζητήσει ταυτότητα;

Είπες και για τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία. "Βέβαια, εκεί είναι και Ευρώπη", είπες. "Εκεί μας αντιμετωπίζουν σαν εργατικά χέρια και τέλος". Και για την υπερβολή, τα φανταχτερά ρούχα, τα κοσμήματα, τα ακριβά καλλυντικά είπες ότι δε σε νοιάζουν καθόλου. Κι ότι γι' αυτό δεν τα θέλεις τα πολλά πάρε-δώσε.

Είπες και για τη νύχτα ότι είναι πολύ άγρια, ότι είναι το πιο άγριο κομμάτι "σ' αυτή την κοινωνία". Είπες για τους μπάτσους και την ξεφτίλα, για τις κόκες και τους νταβάδες, ότι "γινόσουνα" και ξέχναγες ολόκληρες εβδομάδες να γυρίσεις στο σπίτι. Είπες οτι έχεις δει πολλά και σιχάθηκες τον εαυτό σου εκεί. Άραγε πόσοι θα είχαν τα κότσια να την αφήσουν τη νύχτα;

Κι εγώ απόρησα: "Μα καλά, απ' όλους αυτούς δε μπορείς τώρα να ρίξεις ένα σήμα, να ζητήσεις βοήθεια;". Και τότε είδα το πιο πικρό κι αληθινό χαμόγελο που' χω δει ποτέ.

Δε ρώτησα τίποτα άλλο. Τελείωσα το ποτό κι έφυγα σαν υπνωτισμένος. Έτσι κι αλλιώς, και σα να το ήξερες, είπες ακριβώς όσα μπορούσα να χωνέψω. Αλλά κι εγώ ίσως να ήμουν ο μόνος άνθρωπος εδώ και πολύ καιρό που έτυχε να σ' ακούσει σαν άνθρωπο. Τυχαία.

Επερώτηση

Αυτοί οι πεντέξη άνθρωποι που προσπαθούσα να τους πω
Τι διάολο προσπαθούσα, αφού τό' ξερα
ότι κάποτε θα τους σιχαθώ
Αφού τους σιχαινόμουνα
και φόραγαν όλοι τους κάποιο μονόλιθο
για μυαλό
Ή μήπως τελικά ήταν μόνο κανά δυο;
Κι άραγε γιατί μου απευθύνονταν σα νά' μαι πρόβλημα
αφού ό,τι σκεφτόμουν ήταν προβληματικό;

Για να με συμμορφώσουν;